Uzun Zaman Sonra
Zamanın çarkını dinleyince başlar hayat.
Sonra tesadüfen durur bir yerde.
Çarkların arasında sıkışıp kalmıştır düşüncelerin
Ormanın arasında uçsuz bucaksız yolda varmak istediğin o altın sarısı sahile bakarken.
Bir kayısı çekirdeğinden çıkan iki tohum anlamana yardımcı olur.
Hayat tesadüflerden ibaret değil der, balıkçıl kuşları…
Sonra onlar da göç eder.
Henüz daha hasret bile gideremeden.
Yine akan sulara baktım bir köprünün üstünden geçerken.
Sevdikleri denize kavuşmak isteyen balıkları gördüm.
Akıntıyı takip ederken.
“Olmaz,” dedim, “ben gelemem… akıntıya karşı yüzmem gerekirken.”
Onlar giderler, onları da seyrederim.
Bari, derim, elimden bir arı tutsa,
Çiçeklerin en güzel yerlerinden alıp, beni yuvasına götürse…
İsterim, çocukluğumun çizgi filmlerini izler gibi.
Zaman hızlı geçer, bitmesin istediklerin, hızlı biter.
Sonra aniden zamanın çarklarını yeniden duyarsın…
Hayatın, akrebin iki kıskacı arasında olduğunu anladığın zaman.
The Wheel of Time
Life begins when you listen to the wheel of time.
Then, suddenly, it stops by chance, in some place.
Your thoughts get stuck between the cogs,
As you gaze toward that golden shore
Along a boundless path within the forest.
Two seeds from a single apricot pit
Help you understand.
“Life is not made of coincidences,” say
The herons…
And then they, too, migrate
Before you’ve even had the chance to ease your longing.
Again, I watched the flowing waters
While crossing a bridge.
Fish that long to reach the sea
Follow the current.
“No,” I said,
“I can’t come
Not while I must swim against the flow.”
They go,
And I simply watch them.
I say:
If only a bee could grab my hand,
Take me from the sweetest flowers,
And carry me home
As if I were watching the cartoons of my childhood.
Time passes quickly.
The things you don’t want to end
Are the first to fade.
Then, suddenly,
You hear the wheel of time once more…
When you realize
That life lies
Between the pincers of the clock’s hand.